دیدم در آن کویر درختی غریب را
محرو از نوازش یک سنگ رهگذر
تنها نشسته ای ٬
بی برگ و بار ٬ زیر نفس های آفتاب
در التهاب ٬
در انتظار قطره باران
در آرزوی آب.

ابری رسید ٬
ـ چهر  ِ درخت از شعف شکفت .
دلشاد گشت و گفت :
 «  ای ابر ٬ ای بشارت باران !
«  آیا دل سیاه تو از آن من بسوخت ؟
غرید تیره ابر ٬
برقی جهید و چوب درخت کهن
                                                                    بسوخت!

نوشته شده در چهارشنبه ششم اردیبهشت 1385 توسط مهسا | لينك ثابت |

» خودت بودی
»
» عنوان ندارد
»
»
»
» سادگی
» کاش چی؟
» کاش زودتر بگی...
» از كجا؟
»
»
» یکی بود
» 123
»
»
»
»
» انقلاب
»
» ننویسم.
» تا لیلی نمیرد
» وقت گذشت.
» تا وقت هست
» تولدت مبارک
» از به
» هستی؟
» هستم
»
» شیخ ما می گفت: